Kunnen, willen, moeten — en soms gewoon even blijven
Ons leven zit vol met kunnen, willen en moeten.
Wat kan ik nog doen?
Wat wil ik eigenlijk?
Wat moet er vandaag gebeuren?
We bewegen van afspraak naar afspraak, van gedachte naar gedachte en van oplossing naar oplossing. Alsof stilstand automatisch betekent dat we achterop raken.
Maar misschien is dat niet altijd zo.
Misschien hoeft niet ieder moment meteen ergens naartoe.
Soms is het voldoende om aanwezig te zijn bij wat er gebeurt.
Om adem te halen.
En te blijven.
Kunnen. Willen. Moeten.
Die drie woorden vormden ook het vertrekpunt van mijn Nederlandse nummer Ik Adem en Ik Blijf.
Ze lijken eenvoudig, maar er zit voor mij inmiddels veel meer in.
Kunnen gaat over mogelijkheden.
Willen over verlangen.
Moeten over alles waarvan we denken dat het van ons verwacht wordt — door anderen, door de maatschappij, maar minstens zo vaak door onszelf.
En ergens tussen die drie proberen we ons leven vorm te geven.
Dat kan kracht geven. Ambitie. Beweging. Groei.
Maar het kan er ook voor zorgen dat we voortdurend vooruit kijken en nauwelijks nog merken wat er nu eigenlijk gebeurt.
Niet alles hoeft opgelost te worden
Ik herken bij mezelf hoe snel mijn hoofd ergens betekenis aan wil geven.
Een ontmoeting.
Een gesprek.
Een onverwachte reactie.
Een gevoel dat ineens veel sterker binnenkomt dan verwacht.
Dan ontstaat al snel de behoefte om het te begrijpen.
Waarom gebeurde dit?
Wat betekent het?
Wat moet ik ermee?
Wat is de volgende stap?
Maar niet ieder moment vraagt om een conclusie.
Niet iedere ontmoeting hoeft ergens naartoe.
En niet ieder gevoel hoeft onmiddellijk opgelost te worden.
Soms ontstaat er juist ruimte wanneer je het even laat bestaan.
Zonder er meteen een verhaal van te maken.
Wat een ontmoeting achterlaat
Sommige mensen lopen bijna ongemerkt door je dag heen.
Andere ontmoetingen blijven hangen.
Niet noodzakelijk omdat er iets groots gebeurt.
Soms is het een blik.
Een opmerking.
Een gesprek waarin iemand werkelijk aanwezig is.
Of juist een stilte waarin niets opgelost hoeft te worden.
Zo’n moment kan iets in je aanraken waarvan je niet eens wist dat het aandacht nodig had.
Misschien herkenning.
Misschien verlangen.
Misschien rust.
Misschien alleen een herinnering aan iets wat je onderweg een beetje kwijt was geraakt.
En misschien is dat al genoeg.
Niet omdat die ander jou compleet maakt.
Maar omdat een ontmoeting soms zichtbaar maakt wat er in jou al aanwezig was.
I breathe and I remain
De Engelse titel werd uiteindelijk:
I Breathe and I Remain.
Niet: I survive.
Niet: I keep fighting.
Niet: I push through.
Maar: ik adem.
En ik blijf.
Voor mij zit daar inmiddels iets anders in dan volhouden.
Het gaat meer over aanwezig blijven.
Bij jezelf.
Bij een gevoel.
Bij wat er daadwerkelijk gebeurt, voordat je hoofd ermee aan de haal gaat.
Dat klinkt misschien eenvoudig.
Maar voor iemand die gewend is vooruit te denken, oplossingen te zoeken en snel verbanden te leggen, kan juist dát behoorlijk lastig zijn.
Even niets doen.
Niet trekken.
Niet duwen.
Niet versnellen.
Alleen waarnemen.
Could, would, should
In de Engelse versie veranderden kunnen, willen, moeten uiteindelijk in:
Could, would, should.
Geen letterlijke vertaling.
Wel dezelfde beweging.
Wat zou kunnen?
Wat zou ik willen?
Wat zou ik moeten?
En hoeveel energie gaat er eigenlijk zitten in alles wat nog niet bestaat?
In verwachtingen.
In mogelijkheden.
In scenario’s.
In gedachten over gisteren en morgen.
Terwijl het enige moment waarin we werkelijk aanwezig kunnen zijn het moment is waarin we nu zitten.
Misschien zit daar ook de kern van het refrein.
Niet dat het verleden verdwijnt.
Niet dat de toekomst onbelangrijk wordt.
Maar dat ze heel even stiller mogen worden.
Een andere stem
Tijdens het maken van de Engelse versie ontstonden zowel een mannelijke als een vrouwelijke uitvoering.
Tot mijn eigen verrassing werd de vrouwelijke versie uiteindelijk de hoofdversie.
Niet omdat de mannelijke versie minder goed was.
Integendeel.
Maar er zat een zachtheid in de vrouwelijke stem die de tekst anders liet landen.
Minder als een uitspraak.
Meer als een uitnodiging.
En misschien past dat precies bij wat het nummer inmiddels voor mij betekent.
Aanwezigheid hoeft niet hard te zijn.
Je hoeft jezelf niet voortdurend toe te spreken alsof er weer iets overwonnen moet worden.
Soms is zachtheid genoeg.
Muziek als een andere vorm van schrijven
WOEAAH begon voor mij vooral met woorden.
Met schrijven over wat ik onderweg tegenkwam.
Gezondheid.
Werk.
Relaties.
Verbinding.
Twijfel.
Groei.
Maar sommige dingen laten zich niet helemaal vangen in een blog.
Muziek doet iets anders.
Een zin die je leest kan je aan het denken zetten.
Een zin die gezongen wordt kan soms rechtstreeks binnenkomen voordat je überhaupt hebt bedacht wat je ervan vindt.
Daarom zie ik de muziek en de verhalen van WOEAAH steeds minder als twee verschillende dingen.
Ze komen uit dezelfde zoektocht.
Soms wordt die zoektocht een artikel.
Soms een lied.
Misschien hoef je nergens heen
We zijn zo gewend om te vragen:
Wat nu?
Wat is de volgende stap?
Wat moet ik hiervan leren?
Maar misschien is er af en toe een andere vraag nodig.
Kan ik hier gewoon even bij blijven?
Niet omdat alles daarmee opgelost is.
Niet omdat ieder gevoel de waarheid vertelt.
En ook niet omdat aanwezigheid betekent dat je nooit meer handelt.
Maar omdat bewust handelen iets anders is dan onmiddellijk reageren.
Misschien hoeft niet ieder moment een bestemming te hebben.
Sommige momenten mogen alleen bestaan.
Een gesprek.
Een ontmoeting.
Een gedachte.
Een stilte.
Een ademhaling.
En misschien kom je juist daar, heel even, weer thuis bij jezelf.
I breathe.
I stay.
I’m here.
Today.
I Breathe and I Remain verschijnt vrijdag onder de artiestennaam WOEAAH.
We Own Energy, Ambition And Happiness.
