Opeens wordt gezondheid niet meer vanzelfsprekend

Opeens wordt gezondheid niet meer vanzelfsprekend

Toen ik jonger was, dacht ik nauwelijks na over gezondheid.

Natuurlijk wilde ik fit zijn.

Natuurlijk wilde ik mij goed voelen.

Maar gezondheid voelde vooral als iets vanzelfsprekends.

Iets wat er gewoon was.

Iets waar je niet echt over hoefde na te denken.

Mijn aandacht ging vooral uit naar andere dingen.

Werk.

Carrière.

Relaties.

Verantwoordelijkheden.

Plannen.

Doelen.

De toekomst.

Gezondheid was de basis waarop dat allemaal gebouwd werd.

Alleen had ik dat toen nog niet door.

Opeens zie je het overal

De laatste jaren merk ik dat er iets veranderd is.

Niet alleen bij mezelf.

Maar vooral in de mensen om mij heen.

Vrienden.

Kennissen.

Familieleden.

Oud-collega’s.

Mensen van mijn leeftijd.

Soms jonger.

Mensen die altijd sterk leken.

Mensen die altijd doorgingen.

Mensen waarvan je dacht dat ze nog een heel leven voor zich hadden.

En toch hoor ik steeds vaker woorden die vroeger verder weg leken.

Kanker.

MS.

ALS.

Parkinson.

Hartproblemen.

Chronische vermoeidheid.

Burn-out.

Het maakt niet eens uit welke diagnose het is.

Wat mij raakt, is iets anders.

Het besef dat gezondheid geen vanzelfsprekend bezit is.

De signalen die we missen

Door alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt en onderzocht, ben ik anders gaan kijken naar gezondheid.

Ik begon mij af te vragen hoeveel invloed chronische stress eigenlijk heeft op ons leven.

Niet alleen op hoe we ons voelen.

Maar ook op hoe we denken.

Hoe we reageren.

Welke keuzes we maken.

En hoe goed we nog kunnen luisteren naar onszelf.

Wat mij fascineert, is dat veel mensen pas ontdekken hoe moe ze waren wanneer ze eindelijk uitrusten.

Pas ontdekken hoe gespannen ze waren wanneer de spanning afneemt.

Pas ontdekken hoeveel ze hebben gedragen wanneer ze het even niet meer hoeven te dragen.

Dat herken ik ook bij mezelf.

Sommige inzichten krijg je pas wanneer er ruimte ontstaat.

Toen de ruis afnam

De afgelopen jaren heb ik veel gelezen over trauma, stress, gezondheid en herstel.

Maar belangrijker nog:

Ik heb ervaren hoe het is wanneer de ruis langzaam afneemt.

Door reflectie.

Door therapie.

Door anders te leren kijken.

Door bewuster met voeding, energie en herstel om te gaan.

Niet omdat ik alle antwoorden heb gevonden.

Integendeel.

Maar wel omdat ik begon te zien hoeveel van mijn gedrag jarenlang vanzelfsprekend voelde.

Hoeveel patronen ik normaal vond.

Hoeveel spanning ik normaal vond.

En hoe moeilijk het soms is om iets te veranderen zolang je systeem vooral bezig is met overleven.

Een andere definitie van gezondheid

Misschien is gezondheid uiteindelijk meer dan de afwezigheid van ziekte.

Misschien gaat gezondheid ook over:

Ruimte om te herstellen.

Ruimte om te voelen.

Ruimte om te vertragen.

Ruimte om aanwezig te zijn.

Ruimte om eerlijk te kijken naar wat energie geeft en wat energie kost.

Niet alleen op je werk.

Maar ook in relaties.

In overtuigingen.

In de verwachtingen die je van jezelf hebt.

Wat werkelijk belangrijk is

Misschien is dat een van de dingen die veranderen naarmate je ouder wordt.

Niet omdat ambitie verdwijnt.

Maar omdat perspectief verandert.

Waar ik vroeger vooral nadacht over groei, denk ik tegenwoordig vaker na over energie.

Waar ik vroeger vooral keek naar prestaties, kijk ik vaker naar herstel.

Waar ik vroeger dacht in doelen, denk ik vaker in duurzaamheid.

Niet alleen op mijn werk.

Maar ook als mens.

Want hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat veel dingen vervangbaar zijn.

Een functie.

Een titel.

Een inkomen.

Maar gezondheid niet.

Misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die het leven ons probeert te leren.

Vaak pas wanneer we bereid zijn om te luisteren.

Ik ben benieuwd

Heeft jouw kijk op gezondheid zich in de loop der jaren veranderd?

En zo ja, waardoor?

Ik lees graag jullie ervaringen.

#woeaah #gezondheid #energie #duurzameinzetbaarheid #persoonlijkleiderschap #werkgeluk #zingeving