Totdat je zelf aan de andere kant staat

Totdat je zelf aan de andere kant staat

Er was een tijd dat ik dacht:

“Als er werk is, dan moet je dat gewoon accepteren.”

Eerlijk gezegd denk ik dat veel mensen dat vinden.

Ik ook.

Werk hebben betekende vooruitgang.

Geen werk hebben betekende stilstand.

Zo simpel leek het.

Of misschien niet eens stilstand.

Misschien was ik vooral bang.

Bang om niet meer mee te tellen.

Bang om afhankelijk te worden.

Bang om gezien te worden als iemand die zijn leven niet op orde had.

Want in de wereld waarin ik opgroeide waren werk, inkomen en succes sterk met elkaar verbonden.

Je werkte hard.

Je bouwde iets op.

Je zorgde voor jezelf.

En liefst ging het ieder jaar een beetje beter dan het jaar ervoor.

Terugkijkend zie ik hoe sterk veel van mijn keuzes werden gestuurd door de behoefte om mezelf staande te houden.

Om succesvol te zijn.

Om mee te blijven doen.

Om niet achter te raken.

Misschien zat er onder mijn oordeel over anderen ook wel een angst voor mezelf.

De angst om stil te vallen.

De angst om niet meer relevant te zijn.

De angst om afhankelijk te worden.

De angst om niet succesvol genoeg gevonden te worden.

Want als ik eerlijk ben, ging het niet alleen over werk.

Het ging over identiteit.

Over de vraag wie je bent wanneer je functie, inkomen of status verandert.

De ratrace

Pas later begon ik te zien hoeveel van ons gedrag wordt gestuurd door angst.

Niet altijd bewust.

Maar wel aanwezig.

De angst om achter te raken.

De angst om financieel niet mee te kunnen.

De angst om niet meer relevant te zijn.

De angst om buiten de groep te vallen.

Jarenlang dacht ik dat die druk normaal was.

Dat dit simpelweg hoorde bij volwassen worden.

Carrière maken.

Verantwoordelijkheid nemen.

Een gezin onderhouden.

Maar inmiddels vraag ik mij af hoeveel keuzes we maken vanuit verlangen en hoeveel vanuit angst.

Hoeveel van onze ambitie werkelijk van onszelf is.

En hoeveel ontstaat doordat we hebben geleerd dat onze waarde samenhangt met wat we presteren.

Totdat je zelf aan de andere kant staat

De afgelopen jaren hebben mij geleerd dat de werkelijkheid vaak minder zwart-wit is dan ik vroeger dacht.

Achter een ontslag.

Een burn-out.

Een scheiding.

Een periode zonder werk.

Of een carrièreswitch.

Schuilt vaak een verhaal dat je vanaf de buitenkant niet ziet.

Niet iedere periode zonder werk is luiheid.

Niet iedere stap terug is achteruitgang.

En niet iedere keuze voor minder salaris is een gebrek aan ambitie.

Soms is het juist een bewuste keuze voor gezondheid.

Voor herstel.

Voor betekenis.

Voor rust.

Voor een ander soort leven.

Misschien is begrip niet hetzelfde als goedkeuring.

Maar het begint wel met nieuwsgierigheid.

Met de bereidheid om te erkennen dat we zelden het volledige verhaal van een ander kennen.

En soms ook niet van onszelf.

Opnieuw kijken

Nu ik ouder word, merk ik dat ik minder geïnteresseerd raak in snelle oordelen.

En meer in de vraag wat iemand heeft meegemaakt.

Wat iemand heeft gedragen.

Waar iemand van herstelt.

Of welke keuze iemand probeert te maken.

Misschien is dat wel een van de grootste lessen van de afgelopen jaren.

Dat niet iedere keuze vanuit angst genomen hoeft te worden.

En dat niet iedere periode zonder werk automatisch een periode zonder waarde is.

Soms moet je eerst zelf aan de andere kant staan om dat werkelijk te begrijpen.

Ik ben benieuwd

Zijn er overtuigingen waarvan jij vroeger zeker wist dat ze waar waren, maar waar je inmiddels anders naar kijkt?

Welke inzichten hebben jouw kijk op werk, succes of waarde veranderd?

Ik lees graag jullie ervaringen.

#woeaah #persoonlijkleiderschap #werkgeluk #duurzameinzetbaarheid #energie #loopbaan #hr