
Wie ben ik zonder mijn prestaties?
Jarenlang was het antwoord eenvoudig.
Ik was mijn functie.
Mijn ervaring.
Mijn inkomen.
Mijn verantwoordelijkheden.
Mijn resultaten.
Niet bewust.
Maar wel ongemerkt.
Zoals zoveel mensen bouwde ik mijn identiteit op rondom wat ik deed.
En zolang alles goed ging, voelde dat logisch.
Werk gaf richting.
Structuur.
Zekerheid.
Erkenning.
En eerlijk gezegd ook een gevoel van eigenwaarde.
Want wanneer iemand vroeg wie ik was, vertelde ik meestal wat ik deed.
Niet wie ik was.
De onzichtbare afspraak
Terugkijkend zie ik dat daar een onzichtbare afspraak onder lag.
Doe je best.
Werk hard.
Bouw iets op.
Blijf groeien.
Blijf presteren.
En als je dat doet, komt het goed.
Dat is geen vreemde gedachte.
Sterker nog, die gedachte heeft mij veel gebracht.
Maar ergens onderweg begon ik mij af te vragen:
Wanneer is genoeg eigenlijk genoeg?
Wanneer wordt ambitie een gewoonte?
Wanneer wordt presteren een identiteit?
En wanneer raak je jezelf onderweg kwijt?
Mijn eigen druk
Misschien was de meeste druk niet afkomstig van anderen.
Misschien kwam die vooral van mezelf.
Ik zei vaak:
“Binnen een maand heb ik weer werk.”
En eerlijk gezegd was dat vroeger meestal ook zo.
Soms zelfs binnen twee weken.
Die overtuiging gaf vertrouwen.
Maar misschien zat er ook iets anders onder.
De behoefte om te bewijzen dat ik nog steeds meedeed.
Dat ik nog steeds waardevol was.
Dat ik niet stilgevallen was.
Dat ik nog steeds succesvol kon zijn.
Pas later begon ik mij af te vragen:
Voor wie was ik dat eigenlijk aan het bewijzen?
Voor anderen?
Of vooral voor mezelf?
De goedbedoelde vraag
Sinds ik zelf zonder werk kwam te zitten, viel mij iets op.
Bijna iedereen bedoelt het goed.
Familie.
Vrienden.
Kennissen.
Oud-collega’s.
En toch kreeg ik opvallend vaak dezelfde vraag.
“Heb je al werk gevonden?”
Een logische vraag.
Een vriendelijke vraag.
Een betrokken vraag.
Maar na verloop van tijd begon ik mij af te vragen waarom die vraag zo vaak terugkomt.
Zelden vraagt iemand:
“Hoe gaat het met je?”
“Wat heb je over jezelf geleerd?”
“Ben je gelukkig?”
“Wat heb je nodig?”
Bijna altijd gaat het over werk.
Alsof werk niet alleen iets is wat we doen.
Maar ook iets wat bepaalt wie we zijn.
Misschien zegt dat niet alleen iets over onze maatschappij.
Misschien zegt het ook iets over de overtuigingen die velen van ons hebben meegekregen.
Dat je waardevol bent wanneer je productief bent.
Dat je meetelt wanneer je presteert.
Dat stilstand verdacht is.
Dat rust verdiend moet worden.
Jarenlang geloofde ik dat zelf ook.
Een andere vorm van werk
Wat ik inmiddels ontdek, is dat werk niet de enige manier is waarop mensen groeien.
De afgelopen periode heb ik geschreven.
Geleerd.
Gereflecteerd.
Gebouwd aan ideeën.
Geïnvesteerd in gezondheid.
Geïnvesteerd in herstel.
Geïnvesteerd in relaties.
Niet betaald door een werkgever.
Maar daarom niet automatisch waardeloos.
Misschien is dat wel een van de moeilijkste lessen.
Dat waarde niet altijd zichtbaar is op een loonstrook.
Dat niet iedere vorm van groei meetbaar is.
En dat niet alles wat belangrijk is, direct productief hoeft te zijn.
Een andere maatstaf
Misschien wordt ouder worden niet bepaald door het aantal jaren dat voorbijgaat.
Maar door de vragen die veranderen.
Op mijn dertigste wilde ik vooral vooruit.
Op mijn veertigste wilde ik vooral groeien.
Nu merk ik dat ik vaker nadenk over betekenis.
Over gezondheid.
Over energie.
Over relaties.
Over tijd.
Niet omdat prestaties onbelangrijk zijn geworden.
Maar omdat ik heb ontdekt dat ze niet hetzelfde zijn als waarde.
Misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die het leven mij tot nu toe heeft geleerd.
Dat mijn waarde als mens niet afhankelijk is van mijn functie.
Mijn inkomen.
Mijn status.
Of mijn prestaties.
En dat ik dat soms nog steeds opnieuw moet leren.
Ik ben benieuwd
Hoeveel van jouw identiteit is verbonden met wat je doet?
En wie ben jij wanneer dat tijdelijk wegvalt?
Ik lees graag jullie ervaringen.
#woeaah #persoonlijkleiderschap #werkgeluk #duurzameinzetbaarheid #energie #loopbaan #zingeving

-
Opeens wordt gezondheid niet meer vanzelfsprekend
Opeens wordt gezondheid niet meer vanzelfsprekend Toen ik jonger was, dacht ik nauwelijks na over…
-
Wie ben ik zonder mijn prestaties?
Wie ben ik zonder mijn prestaties? Jarenlang was het antwoord eenvoudig. Ik was mijn functie.…
-
Totdat je zelf aan de andere kant staat
Totdat je zelf aan de andere kant staat Er was een tijd dat ik dacht:…

Geef een reactie