Wat is de prijs van rust?

Wat is de prijs van rust?

Onlangs voerde ik een gesprek over een interessante baan.

Leuk werk. Fijne mensen. Een organisatie waar ik mij goed bij voelde. Na het eerste gesprek volgde een positieve reactie en een telefoontje van HR.

Maar toen kwam het onderwerp salaris op tafel.

Met ruim twintig jaar werkervaring ben ik gewend geraakt aan een bepaald inkomensniveau. Het salaris dat zij konden bieden lag daar aanzienlijk onder. Een verschil van ongeveer €1.500 tot €2.000 per maand.

Een fors verschil.

Gek genoeg merkte ik dat mijn eerste reactie niet over geld ging.

Mijn eerste gedachte was:

“Hoeveel heb ik eigenlijk nodig?”

De rekensom die niemand maakt

We zijn gewend om carrière te zien als een rechte lijn omhoog.

Meer ervaring.

Meer verantwoordelijkheid.

Meer salaris.

Maar wat als je onderweg ontdekt dat er ook andere waarden bestaan?

Rust.

Gezondheid.

Tijd.

Zingeving.

Aanwezigheid.

Waarden die zich lastig laten uitdrukken in euro’s, maar die wel degelijk een prijs hebben.

De afgelopen jaren hebben mij geleerd dat succes niet altijd zichtbaar is op een loonstrook.

Soms zit succes in het vermogen om een wandeling te maken zonder voortdurend met je werk bezig te zijn.

Soms zit succes in energie overhouden aan het einde van de dag.

Soms zit succes in werk doen dat aansluit bij wie je bent geworden, in plaats van wie je ooit dacht te moeten zijn.

Meer dan een loonstrook

Want een baan bestaat natuurlijk uit meer dan alleen bruto salaris.

Vakantiedagen.

Pensioenopbouw.

Opleidingsmogelijkheden.

Flexibiliteit.

Werkplezier.

Collega’s.

Zingeving.

En in mijn geval ook de ruimte om naast mijn werk verder te bouwen aan #woeaah.

Dat zijn factoren die moeilijk in een spreadsheet passen, maar die wel degelijk waarde vertegenwoordigen.

Misschien zelfs meer dan we soms beseffen.

Toch blijft het een interessante afweging.

Want hoe vergelijk je €1.500 tot €2.000 minder salaris met meer energie, meer balans of meer voldoening?

Kun je die überhaupt met elkaar vergelijken?

Het perspectief van de werkgever

Tijdens het gesprek gaf HR aan dat er bewust is gekozen voor een salarisgebouw dat voor de hele organisatie geldt.

Daar wil men niet zomaar van afwijken.

En eerlijk gezegd begrijp ik dat ook.

Gelijke functies gelijk belonen voorkomt willekeur en discussies. Het draagt bij aan transparantie, rechtvaardigheid en interne rust.

Tegelijkertijd zette het mij aan het denken.

Want organisaties zoeken steeds vaker naar maatwerk als het gaat om werktijden, vitaliteit, duurzame inzetbaarheid en talentontwikkeling.

Maar hoe flexibel zijn we eigenlijk als het gaat om de waarde die iemand meebrengt?

Wanneer is gelijkheid eerlijk?

En wanneer vraagt de praktijk om nuance?

Ervaring als voordeel of risico?

Tijdens hetzelfde gesprek kwam nog een andere interessante gedachte naar voren.

De HR-adviseur gaf aan dat het maximum salaris voor deze functie meer aansluit bij iemand met enkele jaren ervaring dan bij iemand die al twintig jaar werkzaam is.

Niet omdat de ervaring niet gewaardeerd wordt.

Integendeel.

Maar juist omdat ervaring ook vragen oproept.

Waarom zou iemand met twintig jaar ervaring bewust kiezen voor een salaris dat aanzienlijk lager ligt dan hij of zij waarschijnlijk elders zou kunnen verdienen?

En stel dat diegene na een half jaar toch besluit verder te kijken?

Dan begint de zoektocht opnieuw.

Op dat moment realiseerde ik mij dat het dilemma niet alleen bij mij ligt.

Ook de werkgever maakt een afweging.

Aan de ene kant zoeken organisaties ervaren mensen die direct waarde kunnen toevoegen.

Aan de andere kant willen zij voorkomen dat iemand na korte tijd weer vertrekt omdat de financiële werkelijkheid uiteindelijk zwaarder blijkt te wegen dan vooraf gedacht.

De vraag achter de vraag

Dat bracht mij bij een ander dilemma.

Wat is verstandiger?

Langer in de WW blijven terwijl je zoekt naar een functie die volledig aansluit bij je ervaring en beloningsniveau?

Of kiezen voor werk dat inhoudelijk goed voelt, maar financieel een stap terug betekent?

Natuurlijk is geld belangrijk.

Hypotheken moeten betaald worden.

Rekeningen verdwijnen niet vanzelf.

En financiële keuzes hebben soms gevolgen die verder reiken dan alleen de volgende maand.

Toch merkte ik dat er onder de salarisdiscussie een diepere vraag zat.

Niet:

“Wat kost het mij om minder te verdienen?”

Maar:

“Wat levert het mij op?”

Wat is de waarde van minder stress?

Wat is de waarde van een organisatie waar je je thuis voelt?

Wat is de waarde van werk dat energie geeft in plaats van energie kost?

De paradox van onze tijd

We leven in een samenleving waarin steeds meer mensen vastlopen op stress, burn-outklachten, vermoeidheid en gezondheidsproblemen.

Tegelijkertijd blijven we succes vaak afmeten aan inkomen, functie en status.

Alsof meer altijd beter is.

Maar misschien is de echte vraag niet hoeveel we verdienen.

Misschien is de vraag hoeveel leven we overhouden.

Hoeveel ruimte er nog is om te vertragen.

Om te reflecteren.

Om aanwezig te zijn.

Een ander soort rendement

Misschien zit rendement niet alleen in salarisgroei.

Misschien zit rendement ook in:

• beter slapen;
• meer energie;
• betekenisvolle relaties;
• gezondheid;
• tijd voor wat werkelijk belangrijk is.

Dat maakt financiële keuzes niet eenvoudig.

Maar wel eerlijker.

Want uiteindelijk betaalt iedereen een prijs.

De vraag is alleen:

Betaal je met geld?

Of betaal je met energie?

Ik ben benieuwd

Heb jij ooit bewust gekozen voor minder salaris in ruil voor meer werkgeluk, gezondheid, flexibiliteit of betekenis?

Of zou je dat nooit doen?

Wanneer is een salarisverschil te groot om te negeren?

Wat is volgens jou verstandiger: wachten op de baan die financieel past, of kiezen voor de baan die inhoudelijk past?

Ik lees graag jullie ervaringen en afwegingen in de reacties.

#woeaah #werkgeluk #duurzameinzetbaarheid #hr #arbeidsmarkt #persoonlijkleiderschap #loopbaan