De druk om te presteren

De druk om te presteren

Misschien is één van de grootste problemen van deze tijd niet alleen de hoeveelheid prikkels…

Maar het gebrek aan ruimte om even níet te hoeven presteren.

Om te verstillen.
Te vertragen.
Te reflecteren.

Als kind.
Als mens.
Als individu.

Want wanneer alles voortdurend draait om:

• cijfers,
• toetsen,
• keuzes,
• prestaties,
• verwachtingen,
• en de vraag “wat wil je later worden?”,

dan ontstaat er al jong een enorme mentale druk.

Alsof kinderen voortdurend het gevoel krijgen dat ze nú al moeten weten wie ze later moeten zijn.

Maar hoe ontdek je eigenlijk wat bij je past, wanneer er nauwelijks ruimte is om rustig te ervaren wat juist níet bij je past?

De angst om de verkeerde keuze te maken

Laatst had één van mijn dochters een beroepen-speeddateavond.

Ze kwam eigenlijk doodongelukkig thuis.

Ze zag leeftijdsgenoten die enorm enthousiast waren over bepaalde richtingen en beroepen. En juist daardoor voelde zij vooral dat ze dat enthousiasme zelf niet voelde.

Ze werd er verdrietig van.
Onzeker.
Bijna depressief.

Waarom kon zij niet zo enthousiast zijn?
Waarom wist zij het nog niet?
Waarom voelde zij niet wat anderen blijkbaar wel voelden?

En ergens vond ik dat eigenlijk heel begrijpelijk.

Want misschien is het probleem niet dat kinderen geen passie hebben.

Misschien is het probleem dat we van jonge mensen verwachten dat ze al vroeg een richting kiezen alsof het een keuze voor het leven is.

Alsof één keuze alles bepaalt.

En precies dát creëert spanning.

Dus ik zei tegen haar:

“Wat je vandaag hebt ervaren, zijn in ieder geval alvast dingen die je kennelijk níet aanspreken. Die mag je dus gewoon afvinken 😉”

En daarna gebeurde iets bijzonders.

De spanning verdween langzaam van haar gezicht.

Omdat ineens de druk wegviel dat ze nu al haar hele toekomst moest bepalen.

Een keuze is geen gevangenis

Misschien vergeten we soms dat ontwikkeling geen rechte lijn is.

Dat mensen veranderen.
Groeien.
Ontdekken.
Verdwalen.
Opnieuw beginnen.

De keuze die vandaag klopt, kan over een jaar totaal anders voelen.

En dat is niet verkeerd.
Dat is menselijk.

Als ik terugkijk op mijn eigen leven, dan zie ik dat eigenlijk precies zo terug.

Alleen had ik vroeger niet de begeleiding, inzichten en gesprekken die kinderen tegenwoordig soms wél krijgen.

Maar misschien ontbreekt er nog steeds iets essentieels:

De ruimte om zonder oordeel te mogen zoeken.

Zonder direct het gevoel dat elke keuze definitief moet zijn.

Misschien begint echte ontwikkeling pas wanneer de druk even wegvalt

Want passie laat zich meestal niet afdwingen.

Passie ontstaat vaak juist:

• in rust,
• in nieuwsgierigheid,
• in experimenteren,
• in falen,
• in ontdekken,
• en in de vrijheid om ook van richting te mogen veranderen.

Misschien zouden we kinderen daarom niet alleen moeten voorbereiden op prestaties…

Maar ook op het leren luisteren naar zichzelf.

#woeaah
#onderwijs
#ontwikkeling
#mentalegezondheid
#talentontwikkeling
#bewustwording