Wat als er niets meer te bewijzen valt?
Een groot deel van mijn leven dacht ik dat waarde iets was wat je opbouwt.
Door hard te werken.
Door verantwoordelijkheid te nemen.
Door doelen te behalen.
Door door te zetten wanneer het moeilijk wordt.
En eerlijk gezegd heeft die houding mij veel gebracht.
Werk.
Ervaring.
Ontwikkeling.
Resultaten.
Maar ergens onderweg begon ik mij iets af te vragen.
Wanneer ben ik eigenlijk goed genoeg?
Na de volgende promotie?
Na het volgende project?
Na het volgende bewijs dat ik iets waard ben?
Of verschuift die grens steeds opnieuw?
De onzichtbare motor
Lange tijd dacht ik dat ik vooral gedreven was.
Ambitieus.
Doelgericht.
Een doorzetter.
En misschien was ik dat ook.
Maar inmiddels vraag ik mij af hoeveel van die gedrevenheid werkelijk voortkwam uit verlangen.
En hoeveel uit angst.
De angst om achter te raken.
De angst om te falen.
De angst om niet mee te tellen.
De angst om niet succesvol genoeg gevonden te worden.
Niet altijd zichtbaar.
Niet altijd bewust.
Maar wel aanwezig.
Toen ik dacht dat het normaal was
Het bijzondere van chronische stress is misschien wel dat je haar vaak niet herkent.
Tenminste, dat was mijn ervaring.
Ik functioneerde.
Ik werkte.
Ik zorgde.
Ik presteerde.
Ik ging door.
En juist daarom dacht ik dat alles goed ging.
Pas later begon ik te zien hoeveel spanning ik eigenlijk normaal was gaan vinden.
Hoeveel patronen vanzelfsprekend waren geworden.
Hoe vaak ik bezig was met volhouden in plaats van leven.
Met presteren in plaats van voelen.
Met bewijzen in plaats van aanwezig zijn.
De vraag onder de vraag
Terugkijkend zie ik dat veel vragen uiteindelijk terug te voeren zijn op één vraag.
Ben ik genoeg?
Niet:
Verdien ik genoeg?
Presteer ik genoeg?
Werk ik hard genoeg?
Maar:
Ben ik genoeg?
Als mens.
Zonder functie.
Zonder titel.
Zonder prestaties.
Zonder de bevestiging van anderen.
Dat bleek een veel moeilijkere vraag dan ik ooit had gedacht.
Wat als…
Wat als ik niet voortdurend hoef te bewijzen dat ik waardevol ben?
Wat als mijn waarde niet afhankelijk is van wat ik produceer?
Wat als ik niet eerst iets hoef te bereiken voordat ik tevreden mag zijn?
Wat als ik niet voortdurend hoef te rennen om mijn plek te verdienen?
Dat zijn geen vragen waar ik vroeger veel tijd aan besteedde.
Nu wel.
Niet omdat ambitie verdwenen is.
Niet omdat doelen onbelangrijk zijn geworden.
Maar omdat ik ben gaan zien dat er een verschil bestaat tussen groeien en jezelf voortdurend moeten bewijzen.
Een andere vorm van rust
Misschien is echte rust niet de afwezigheid van werk.
Misschien is echte rust het moment waarop je stopt met vechten tegen jezelf.
Het moment waarop je niet langer hoeft te bewijzen dat je genoeg bent.
Het moment waarop je ontdekt dat je waarde niet verdiend hoeft te worden.
Dat betekent niet dat het leven ineens eenvoudig wordt.
Of dat alle onzekerheden verdwijnen.
Maar misschien ontstaat er dan wel iets anders.
Ruimte.
Ruimte om te ademen.
Ruimte om aanwezig te zijn.
Ruimte om te leven.
Ik ben benieuwd
Heb jij weleens stilgestaan bij de vraag hoeveel van jouw keuzes worden gestuurd door verlangen?
En hoeveel door de behoefte om iets te bewijzen?
Ik lees graag jullie ervaringen.
#woeaah #persoonlijkleiderschap #zingeving #werkgeluk #energie #duurzameinzetbaarheid #zelfontwikkeling
