Waarom zeggen we zo vaak dat het goed gaat?

“Hoe gaat het?”

Een vraag die we bijna dagelijks krijgen.

En opvallend genoeg lijkt het antwoord vaak al klaar te liggen.

“Ja hoor, goed.”

Maar hoe vaak klopt dat antwoord eigenlijk?

Niet omdat we bewust willen liegen.

Misschien zeggen we het omdat we denken dat de ander haast heeft.

Of omdat we niemand willen belasten.

Of omdat we onszelf vertellen dat het allemaal wel meevalt.

Ik betrap mezelf er ook regelmatig op.

Terwijl er van alles speelt, zeg ik bijna automatisch: “Ja, gaat goed.”

Niet omdat het echt goed gaat.

Maar omdat het makkelijker is.

Misschien beantwoorden we de vraag “Hoe gaat het?” helemaal niet.

Misschien beantwoorden we onbewust een andere vraag.

“Mag ik er eigenlijk wel zijn, met alles wat er nu in mij leeft?”

En misschien is dat nog wel de opvallendste gedachte.

Want als een goede vriend eerlijk zou zeggen dat het even niet goed gaat, zouden de meesten van ons niet denken:

“Wat vervelend dat hij mij hiermee belast.”

Waarschijnlijk zouden we juist blij zijn dat hij het durft te vertellen.

Waarom gunnen we een ander die ruimte wel…

…maar onszelf zo veel minder?

Misschien ontstaat eenzaamheid soms niet doordat we alleen zijn.

Maar doordat we onszelf steeds iets minder laten zien.

Dus de volgende keer dat iemand vraagt:

“Hoe gaat het?”

Misschien hoeft het antwoord niet perfect te zijn.

Misschien hoeft het alleen eerlijk te zijn.

Hoe vaak geef jij eigenlijk een eerlijk antwoord op die vraag?

#WOEAAH