Dat vindt pap vast leuk

Dat vindt pap vast leuk

Afgelopen vrijdag kwam mijn vijftienjarige zoon thuis met een verkeersbord.

Een doodlopende weg.

Hij had het ergens in de bosjes gevonden en, niet geheel toevallig, eerst maar even verstopt voor zijn moeder.

“Pap moet dit zien.”

Ik moest lachen.

Niet omdat ik dacht dat het nou zo’n verstandig idee was.

Maar omdat ik hem begreep.

Sterker nog.

Ik moest meteen denken aan vroeger.

Ooit kwam ik namelijk ook eens thuis met een gevonden paaltje. Waarom? Geen idee meer.

Omdat het bijzonder was.
Omdat het kon.
Omdat je als jongen soms dingen tegenkomt waarvan je denkt: die moeten mee naar huis.

En blijkbaar verdwijnen sommige eigenschappen nooit helemaal.

Er wordt weleens gezegd dat vaders en moeders anders naar dit soort situaties kijken.

Daar zal vast een kern van waarheid in zitten.

Ik vermoed dat een moeder eerst denkt:

“Waar komt dat ding vandaan?”

Terwijl een vader stiekem denkt:

“Dat had ik vroeger ook kunnen doen.”

Maar hoe langer ik naar dat verkeersbord keek, hoe meer ik besefte dat het verhaal helemaal niet over een verkeersbord ging.

Mijn zoon kwam er niet mee thuis omdat het zo’n bijzonder bord was.

Hij kwam ermee naar mij.

Blijkbaar wist hij dat ik de humor ervan zou zien.

Dat ik niet alleen naar dat stuk metaal zou kijken, maar naar het avontuur.

En misschien nog wel belangrijker.

Dat ik hem zou begrijpen.

Dat vond ik eigenlijk nog het mooiste van alles.

Er wordt veel gesproken over opvoeden.

Over grenzen stellen.
Over loslaten.
Over gesprekken voeren.

Maar misschien zit iets veel groters juist in de kleine dingen.

Dat een puber iets tegenkomt en spontaan denkt:

“Dit vindt pap vast leuk.”

Dat je kind zich veilig genoeg voelt om een stukje van zichzelf met je te delen.

Ook als dat stukje toevallig een gevonden verkeersbord is.

Later die avond liep ik er nog eens langs.

Een doodlopende weg.

Ik moest glimlachen.

Want eigenlijk wees dat bord precies de verkeerde kant op.

Het bracht me helemaal niet naar een einde.

Het bracht me terug naar mijn eigen jeugd.

En tegelijkertijd liet het me iets zien over mijn zoon.

Dat hij me kent.

En dat hij blijkbaar weet dat hij zichzelf mag zijn.

Heel eerlijk?

Dat verkeersbord was misschien wel het minst bijzondere van die dag.

Het mooiste wat mijn zoon mee naar huis nam, was het vertrouwen dat zijn vader hem zou begrijpen.

Herkenning.

Veiligheid.

Vaderschap.

Vertrouwen.

En de moed om jezelf te laten zien.

#WOEAAH

---

— Christiaan Klinkhamer

#WOEAAH