111 dagen ketovasten, een eerste blog, en de angst die ik eindelijk los durf te laten.
Vorige week heb ik mijn eerste blog gepost.
En gisteren huilde ik erom.
Niet van verdriet. Van opluchting.
Want achter die post zat veel meer dan een stuk tekst. Er zaten vragen in. Twijfels. Een heel arsenaal aan onzekerheid dat ik al een leven lang met me meedraag.
—
De vragen die ik mezelf stelde
Naast de praktische vragen — hoeveel woorden, wat zeg ik wel en wat laat ik weg, SEO — waren er de andere vragen. De vragen waar geen AI een echt antwoord op geeft, omdat ze niet uit logica komen maar uit kwetsbaarheid.
Vinden ze het wel boeiend genoeg?
Spreekt het mensen aan?
Ga ik elke dag iets posten?
Post ik het bij 90 dagen? Of bij 100? Of toch bij 111?
Maar in de kern was het één vraag. Nee — één angst. Die tot voor kort een groot deel van mijn leven beheerste.
De chronische angst voor afkeuring.
WAT IS HUN OORDEEL OVER MIJ?
Of anders gezegd:
MAG IK ZIJN WIE IK WERKELIJK BEN, ALS MENS, IN AL ZIJN AUTHENTICITEIT?
—
Emotioneel incontinent
De dag nadat ik mijn blog gepost had, kwam er een enorme ontlading van emoties.
De pianist Louis van Dijk noemde het ooit bij Ivo Niehe: “emotioneel incontinent.” Dat je soms van hele kleine, mooie dingen zo intens meetrilt en invoelt.
Voor mij zijn dat dingen als:
Bijzondere geluiden.
Mooie muziek.
Betekenisvolle woorden.
Mooie beelden.
Een ogenblik — die fractie van een seconde in iemands blik.
De rust om niets te hoeven.
Gewoon zijn met jezelf.
Genieten van blije kinderen.
Of het terugdenken aan een zin van iemand die ik nog niet eerder had ontmoet:
“Ik word helemaal rustig van je aanwezigheid.”
“Zachtaardige energie heb je.”
Of tijdens sollicitatiegesprekken, waar mensen zeiden: “Wat straal je een kalmte uit.”
Af en toe word ik er moe van. Zo’n mooie eigenschap… zucht.
Maar het is ook precies wie ik ben.
—
De vraag die alles in gang zette
Sinds vorige week ben ik verbonden met Louisette Blikkenhorst , auteur van Het Keto Health Plan. Ze stelde me een vraag — niet om mij de weg te wijzen, maar om mij uit te dagen het onder woorden te brengen:
“Wat voor maatschappelijke beweging wil je gaan starten, en hoe? Ben ik wel benieuwd naar.”
Niet omdat ik het antwoord niet kende — maar omdat ik het eindelijk hardop moest zeggen.
—
111 dagen, en wat ik daarin heb ontdekt
Vandaag is het 111 dagen dat ik aan het ketovasten ben. En wat ik gedurende deze periode versneld heb mogen ervaren in mijn zoektocht naar wat ik nu écht wil doen, is dit:
Mensen verhalen vertellen. Mensen weer verbinden — met elkaar, en met zichzelf.
De afgelopen negen maanden — misschien wel een proces van jaren — heb ik mezelf weer teruggevonden. En dat is wat ik andere mensen ook gun. Door middel van verhalen en gedichten schrijven, en muziek maken. Via herkenning, verbinding, en de weg naar zichzelf terugvinden.
Omdat ik weet hoe het voelt als je jezelf kwijt bent.
En hoe het voelt als je jezelf terugvindt.
Maar het ketovasten deed meer dan mijn lichaam resetten. Het hielp me iets verwerken wat veel dieper zat. Daar schrijf ik een volgende keer over.
Dat noem ik WOEAAH — We Own Energy, Ambition and Happiness.
Een beweging voor mensen die hun eigen verhaal weer durven te leven. Die hun dromen niet langer uitstellen. Die zichzelf toestemming geven om te zijn wie ze werkelijk zijn. (woeaah.nl)
—
En dan nog dit
Naast het fysiek en mentaal gezonder oud worden met deze nieuwe leefstijl, ben ik ook op zoek naar een plek waar ik mijn #REKKK — rust, ervaringen, kalmte, kennis en kunde — een waardevolle plek kan geven.
Een organisatie waar ik kan blijven groeien, en een zinvolle bijdrage kan leveren aan de groei van dat bedrijf, die mensen, die cultuur. Of dat een korte, krachtige periode is of wat langer — dat is mij om het even.
Ben jij dat? Of ken jij die plek?
Ik hoor het graag.
Fijne dag!
Christiaan.
Geef een reactie